Natchnienie projektantów
Muza Valentino, twarz Prady, ulubiona modelka Lagarfelda - te i podobne im określenia słyszymy bardzo często. Co jednak one oznaczają? Jaki jest sens wiązania swojej marki przez dłuższy okres czasu z jedną twarzą? I przede wszystkim - kim były i są te wybrane przez największych projektantów kobiety i dlaczego akurat one?
Historia wybierania swoich muz jest równie długa, co historia projektowania. Jedną z pierwszych znanych kobiet związanych z jedną marką była Audrey Hepburn, która pomiędzy nakręceniem “Rzymskich wakacji” i “Sabriną” odwiedziła paryską pracownię Huberta de Givenchy. Aktorka została zapowiedziana projektantowi jako “Pani Hepburn” i ten był przekonany, że odwiedził go nikt inny jak Katharine Hepburn, która w tym czasie była znacznie popularniejsza od swojej młodszej koleżanki po fachu. Givenchy widząc początkującą aktoreczkę zamiast wielkiej gwiazdy nie był jednak rozczarowany. Oto, jak potem wspominał to spotkanie: “Kiedy otworzyłem drzwi mojego studia, stała tam młoda kobieta, bardzo szczupła, bardzo wysoka, z sarnimi oczami, krótkimi włosami. (…) Miałem wrażenie, że obcuję z bardzo delikatnym stworzeniem.”
Dokładnie nie wiadomo, kto kogo stworzył sławnym - Audrey Huberta poprzez promowanie jego atelier czy na odwrót - Hubert Audrey, tworząc z niej ikonę stylu i dobrego smaku. Pewne jest natomiast, że ich przyjaźń i współpraca trwała do końca. Hepburn nosiła ubrania Givenchy nie tylko w filmach (”Sabrina”, “Zabawna buzia”, “Śniadanie u Tiffany’ego” i wielu innych), ale także w życiu codziennym i na wielkich galach. Kobiety masowo kopiowały jej styl, co Givenchy wykorzystał projektując stroje oznakowane jej imieniem czy perfumy “L’Interdit” inspirowane i reklamowane przez Hepburn.
W latach 80. i na początku 90., czyli w czasie ery supermodelek, współpraca projektantów i ich muz wyglądała zupełnie inaczej. Najsłynniejsze marki ubrań szły w dwóch kierunkach - angażowano znane twarze (Lindę Evangelistę, Naomi Campbell czy Christy Turlington) lub wybierano do tej roli zupełnie nowe dziewczyny. Tą drugą drogą poszedł Calvin Klein zatrudniając na początku lat 90. młodziutką modelkę - Kate Moss. Kate przez siedem lat reklamowała zarówno główne kolekcje Kleina, jak i bieliznę, jeansy oraz perfumy Obsession, do reklamy których pozowała nago.
W czasie ery supermodelek skończyła się jednak przyjaźń pomiędzy projektantami i twarzami ich marek. Dziewczynę do reklamy wybierano pod ubrania (czy pasuje do stylu marki) lub angażowano jedną z Wielkiej Szóstki. Modelka miała przyciągnąć uwagę potencjalnych klientek poprzez reklamy w prasie czy na billboardach. Nie jest już powszechnie przyjęte, że twarz danej marki na co dzień i na gale ubiera się w rzeczy autorstwa projektanta, z którym współpracuje, że publicznie się z nim fotografuje czy ma pośredni udział w tworzeniu ubrań. Często też modelka nie jest pierwszą twarzą pokazu kolekcji, którą potem reklamuje, a czasem nie pojawia się w pokazie w ogóle - i na odwrót - modelka ewidentnie kojarzona z konkretnym projektantem nie widnieje na jego reklamach (np. Anna Sui i Naomi Campbell).
Jesienią 2006 roku Kate Moss powróciła do współpracy z Kleinem reklamując kolekcję jego jeansów. Dokładna wielkość jej gaży nie jest znana, ale mówiło się o $890.000. Powrót po latach do swojej poprzedniej twarzy w świecie mody jest bardzo popularny - zrobił to np. Karl Lagarfeld z Claudią Schiffer czy Donatella Versace z Darią Werbowy.
Inne znane obecnie pary to m.in. Prada i Sasha Pivovarova (reklamuje zarówno ubrania, jak i dodatki), Chloé i Anja Rubik (kontrakt, niestety, nie został przedłużony), Stiefelkönig i Gisele Bündchen (pojawiła się aż w czterech kampaniach reklamowych w ciągu dwóch lat!), Kate Moss i Roberto Cavalli (kontrakt przedłużony na SS08), Natalia Vodianova i Calvin Klein (współpraca od 2004 do teraz) czy Fendi i Raquel Zimmermann (rok 2007 w Fendi należał do niej).
(Za gazeta.pl)